|start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind| HAGAZ!NE Reünie Cordi Sacratissimo Cornelis Jolstraat - Scheveningen 28 oktober 2006 Als ik op de Scheveningseweg aankom naast de Antonius Abt kerk zie ik allemaal oude mensen die zich verzameld hebben voor de ingang van de Franse School. Ik herken er echt niemand van. Ook enkele pogingen door mijzelf voor te stellen, lopen op niets uit. Maar als ik naar binnen ga, blijk ik toch goed te zitten, getuige een van de organisatoren, Armand Boestaman. Ook ik blijk een van hen te zijn.  Een wandeling door de school leert dat Cordi Sacratissimo aan het einde van het enorme complex vast zit. In de lange gangen kom ik de eerste bekende gezichten tegen: Harry van Breukelen en Seppl Kretz die ik Zeppelin noemde en ook nu weer zo noem. Ik fotografeer hem terwijl hij mij ook fotografeert. Daar kon ik het heel goed mee vinden, herinner ik mij. Wij hebben zelfs nog samen op de welpen gezeten in de Pahepiahorde in het AVA-gebouw in de Helmerstraat. Waar blijft de tijd? Maar ik maak ook voor het eerst kennis met Harry van Meijgaarden uit de schooljaren van mijn oudere broers Hans en Fons 't Hart. En in de korte verzameling in de gymzaal herken ik ook Stan Seyen ten Hoorn die met twee van zijn (mooie) zussen is gekomen. Nooit geweten dat hij zussen op school had zitten waarschijnlijk omdat zij in hogere klassen zaten.  Reinier Schuring en Ursula Vereecken herkennen weer iemand van vroeger. Reinier heeft beeldhouwen als hobby maar wil daar zijn beroep van maken. Cursussen in Frankrijk geven of zo. En als we doorwandelen, herken ik opeens het trappenhuis, het schoolplein, de gang die als fietsenstalling gebruikt werd en ik zie meneer Wanders en meneer Bulsing beiden pijprokend in de pauze over het schoolplein wandelen tussen de spelende kinderen. Maar ik zie ook mijn fout geparkeerde fiets staan zonder fietsventiel die het hoofd van de school, meneer Boeije voor straf eruit gedraaid heeft. Ik kan nieuwe (mijn eigen!) ventielen bij de fietsenmaker op de Kanaalweg voor een dubbeltje terugkopen.  'Hee Niek', roept iemand mij spontaan toe. Het gezicht herken ik meteen, maar de naam? 'Wat hebben wij gelachen hè?', vervolgt hij. Het is Jos Hennequin waar ik in het laatste jaar 1963 enorm mee heb gelachen. En er ontstaat ook met anderen op het schoolplein een hernieuwde kennismaking. In de Badhuisstraat voor het Kalhuis ontstaat op de stoep een enorme file van wachtende reünisten. Het wachten blijkt door het uitdelen van de naambadges te komen. Het zijn dan ook 140 van de 160 leerlingen die zijn komen opdagen van de 240 die totaal hebben gereageerd.  Ik probeer mij nog maar eens voor te stellen en stuit hierbij op een complete familie Van der Meer. Louise en Jacques blijken regelmatig bij ons thuis te zijn geweest. En nu ik dit opschrijf herinner ik me het ook wel weer. Louise was vriendin met mijn zus Hennie, die ik de groeten moet doen. En Irene Rubbens die ik vooral mijn oudste broer Hans moet groeten. Zij kennen ook  mijn broer Fons. Die is niet gekomen omdat hij maar een paar maanden op school heeft gezeten. En ik drie jaar. En niemand die me kent, maar Fons wel. En ik weet nu ook waarom. In die paar maanden heeft hij het zo bont gemaakt dat hij van school is getrapt. Dat weet ik nog wel door de hartelijke verwelkoming door die 'alleraardigste' meneer Koster, mijn klassenleraar van de tweede. 'Jij bent de broer van Fons. Fons is van school geschopt dus jij krijgt alle ellende over je heen'. Welkom op Cordi Sacratissimo! Waar Fons zich onsterfelijk mee heeft gemaakt is het volgende. Bij hem in de eerste zat een klein ettertje dat steevast de leraar eraan herinnerde huiswerk op te geven. Op een keer dat het weer zover was dat het ventje vroeg: 'Meneer, u heeft nog geen huiswerk opgegeven', heeft Fons hem tot op zijn ondergoed uitgekleed en de spullen uit het raam gegooid. De leraar onder die klas zag eerst een tas voorbij komen en vervolgens een overhemd etc. Dus toen hij kwam kijken wat er aan de hand was, zag hij de betreffende leerling in zijn ondergoed zitten. 'Wie heeft dat gedaan?, was zijn woedende vraag. En niemand die iets durfde te zeggen. 'Dan weet ik het goed gemaakt. Jullie blijven allemaal na totdat ik weet wie de schuldige is'. Waarop mijn broer Fons zei: 'Ik heb ook wel een beetje meegedaan'. 'Dat vind ik nog eens eerlijk', is het antwoord. 'De hele klas blijft na behalve Fons, omdat hij zo eerlijk is'. Dus daarom kent iedereen 'de Fons' die maar tot Kerstmis op school heeft gezeten en kent nauwelijks iemand mij. Terug naar vandaag.  Daar houdt Jan van den Bos (uiterst linksboven) een toespraak waarin hij onder meer het programma uitlegt. Over de Indische rijsttafel, de soorten muziek die in de verschillende ruimtes zijn te horen de cd-rom met veel foto's etc. Aan tafel tref ik Lidy Verbeek. Zij is van wat lichtingen eerder dan ik (1942). Haar hobby is zingen en in het bijzonder een jaarlijkse koorzangmanifestatie met wel duizend koorleden uit alle windstreken. Zij komen een keer in het jaar samen en gaan dan in vier verschillende thema's werken uitvoeren. De zangers hebben dan thuis al geoefend.  Op de binnenplaats is het een stuk koeler. Ook al regent het af en toe zachtjes is het onder de parasols prima vertoeven. Joop Biegelaar blijkt een muzikaal verleden te hebben en vertelt over zijn ontwikkeling in de muziek. Hij heeft in de T-set gespeeld en jaren Rob de Nijs op gitaar begeleid. Hij treedt ook nu nog regelmatig op. Deze plek wordt voor mij de plaats van herkenning waar ik Adri den Blanken, Frans van  Maurik en Peter Limbach uit mijn klas(sen) ontmoet. Maar ook Wijnand Hoosemans kom ik tegen waarvan ik weet dat hij ook bij ons in de Van Bylandtstraat thuiskwam. En Hans Caminada.  Ik herken hen duidelijk en zij mij ook. En dat is het gekke: in het begin ken je niemand  en na een uur bijna iedereen. Bert de Graaf uit Limburg komt Georges Latour tegen. Zij blijken samen op Don Bosco te hebben gezeten. In de achterzaal kom ik tijdgenoten van mijn oudste broer Hans tegen. Eén van hen, Wim van  den Beuken heeft met Fons op het Matrozenkoor gezeten. Trots vertelt hij in die tijd net als Fons een plaat te hebben gemaakt waar zij als solist met zo'n kenmerkend hoog stemgeluid liedjes zingen als 'Schlaf ein mein Prinschen' en 'Bist du bei mir' van Johann Sebastian Bach. Wim de Heus en Ruud en Rob Parijs ken ik weer wel van thuis waar zij regelmatig op visite kwamen. Zij waren bevriend met mijn oudste broer Hans.  Hans Braun die nu een adviesbureau heeft, vertelt over zijn relaas als misdienaar bij Pater Schuling in de Elandstraatkerk. Die heeft hij vaak om de tuin geleid doordat deze 92-jarige pater last had van Alzheimer. Door zijn dementie en de handelingen die de misdienaar met het missaal moest uitoefenen wist hij de mis soms met twintig minuten te bekorten. Later, zo vertelt hij, kreeg hij berouw voor zijn daden en heeft hij bij het graf van de Jezuïten op de begraafplaats van het klooster Mariëndaal in Grave in de open lucht hardop om vergiffenis gevraagd. Ruud Parijs  was met mijn broer Hans bevriend. Net als Wim de Heus. Hij werkte 27 jaar bij V&D maar werkt de laatste jaren met een adviesbureau voor grote organisaties die in de problemen raken.  Dank zij Nettie (Antoinette) Keehnen, Marcelle Durville, Armand Boestaman, Jan van den Bos en Google zijn er toch 240 personen boven water gekomen waarvoor ik hen waarschijnlijk ook namens de andere reünisten dankbaar ben. Wij hebben na een werkzaam leven weer even kunnen stilstaan hoe het allemaal begon. Voor mij was het meer dan 40 jaar geleden dat ik de gezichten weer terugzag. En het was een feest der herkenning. Aanvullingen of correcties verneem ik graag via mijn e-mail (Niek 't Hart, examenjaar 1963) Zie hier de beelden van Peter Cottaar. Nog meer op Yka's Blog. De website van Cordi Sacratissimo. |start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind| Kritisch Haags, kunst, roddels en gadgets  Hagaz!ne: altijd wat nieuws! ook bijblijven?