HAGAZ!NE
Gerrit de Postduif
Den Haag 31 juli 2006
the continuing story of saving a pigeon
'Pap, er ligt een duifje te verdrinken in het water daar ergens bij de Herengracht', komt Mariëtte mij bezorgd vertellen aan het einde van de dag. Zij is er met Martijn langsgelopen en vindt het zo zielig. Zij is dus wel helemaal naar huis gekomen vanuit het centrum en kon niet bellen omdat haar mobieltje leeg is. 'Dan is hij nu toch allang verdronken?, probeer ik nog. 'Nee, kom nou mee, straks is het te laat'.
Zij op haar damesfiets met kromme stang en ik op mijn atb racen door de binnenstad naar de Prinsessegracht. 'Waar heb je hem gezien voor het laatst?'. 'Ja, hier ongeveer. Maar stroomt het water hier ook?' Zo te zien wel en dus kan het duifje al heel ergens anders drijven. 'Maar waar dan precies zag je hem?' Zij kijkt om zich heen om zich te oriënteren en we moeten toch nog een stukje doorlopen ter hoogte van de Academie.
Wij turen in het kroos tussen de weggegooide troep en de leliebladeren ... en warempel. Een zielig kopje schudt af en toe boven het kroos uit. 'Ik zie hem', roep ik met emotie in mijn stem. Als ik dat zielige hoopje zo zie liggen ... En meteen schiet het door mij heen dat ik een bezem of hark moet zien te krijgen waarmee ik hem hopelijk kan bereiken.
Aan de overkant in de statige grachtenpanden huizen kantoren. Die hebben vast wel iets met een stok eraan. Het eerste adres levert ondanks de hulpvaardige medewerker helaas niets op. Maar volgens hem heb ik bij de buren meer kans. Want dat is een groter kantoor. Ik bedank hem nadat hij mij nog moed inspreekt en mij bewondert voor onze inzet. Juist als ik de deur uitloop zie ik twee mensen het pand ernaast verlaten. Aan mijn gezicht moet de man zien dat het hier om een noodsituatie gaat. Want hij stormt tegelijk met mij het pand weer in om uiteindelijk in de bezemkast - hoe kan het ook anders - mij een bezem aan te reiken. 'Wat goed van jullie om dat te doen', zegt hij met bewondering in zijn stem. Dat moedigt mij nog meer aan deze actie 'Red de duif' tot een goed einde te brengen.
Liggend op mijn buik aan de hoge waterkant van de Prinsessegracht, terwijl mijn benen worden vastgehouden door (waarschijnlijk)
de managing director van Pauw Sanders Zeilstra en Van Spaendonck, start ik mijn eerste poging, aangemoedigd door Mariëtte. Allereerst moet ik hem zien te bereiken. Tussen de dode vissen en weggegooide troep kan ik net bij het blad van een waterlelie waar het diertje tussen verstrikt is geraakt. Met bladen en al haak ik onder het duifje dat daarop naar beneden valt en volledig onder water verdwijnt, onder luid geschreeuw van Mariëtte. De tweede poging slaagt. Druipend van het echt vieze water en onder het kroos met zijn vleugeltjes wijd kan ik hem met mijn linkerhand van de bezem pakken nog steeds aan mijn benen vastgehouden door de vriendelijke bewoner. Zijn metgezellin haalt een droge doek waar we hem mee afdrogen. Hij kijkt om zich heen in de doek in mijn linkerhand als we weer naar huis fietsen. Daar is de leegstaande konijnenkooi de tijdelijke woon- en verblijfplaats van Gerrit de postduif. Zal hij gaan eten? Moet ik hem voeren? Moet ik hem naar 'De Wulp' brengen? De eerste hapjes heb ik al in zijn snaveltje kunnen stoppen. Gerrit gedraagt zich voorbeeldig. Hij staat stevig op zijn pootjes en ... hij eet vast voer! Vogelopvang De Wulp adviseert mij voer voor tortelduiven te kopen.
'Dat herkennen die 'piepers' al gauw', aldus de vlotte vrijwilligster. En inderdaad eet hij al zaad maar wel als er niemand bij is. Maar ik mag hem nog niet loslaten als ik niet zeker weet dat hij voor zichzelf kan zorgen. Dat zal Mariëtte fijn vinden. Via de webcam houden we hem nu in de gaten. Ik krijg hem alleen niet on-line dan kun je meekijken. In ieder geval alvast een plaatje van vandaag. 2.8.06 dag 3 Volgens mij is Gerrit helemaal klaar met ons. Hij wil eruit, terug naar huis. Hij eet als geen ander maar alleen als er niemand bij is, zie ik met de webcam. Morgen krijgt hij zijn vrijheid weer terug. Dan gaan Mariëtte en ik hem samen terugbrengen naar de plek waar wij hem vonden. Maar Mariëtte zou het zo leuk vinden om hem te houden en tam te maken dat hij in de kamer van haar nieuwe flat kan rondvliegen. En dat hij naar buiten gaat en weer terugkomt zoals een echte postduif. Niet te dicht bij het water natuurlijk maar op de weide bij de Koekamp bijvoorbeeld.
3.8.06 dag 4
'It's raining cats and dogs'; geen weer om een aan lager wal geraakt jong duifje zijn vrijheid
terug te geven. Dus Gerrit blijft nog even. Ook vandaag is hij lekker actief. Hij voelt gewoon dat zijn vrijheid er aan zit te komen. Zijn schuwheid neemt toe: jammer voor Mariëtte en mij maar goed voor hem als hij weer terug is in de harde wereld. We laten hem proefvliegen op een veldje zodat we hem weer kunnen pakken als hij geen hoogte kan maken (tip van Vogelasiel De Wulp). Dat 'veldje' wordt waarschijnlijk het Malieveld. Want dat is immers in de buurt van de Koninginnegracht waar we Gerrit zwemmend aantroffen. 4.8.06 Dag 5 Nu ik toch in de buurt ben, rijd ik meteen even naar de plek waar we Gerrit vonden. Eens kijken
of ik daar broertjes of zusjes tegenkom. Ook een mooi moment om te zien welke plek het beste is om hem zijn vrijheid terug te geven. Het is het Koningspark dat boven de Koningstunnel ligt en dat aansluit op de Koekamp. Dat moet toch een mooie locatie zijn om op te groeien? In de haast geplaatste oproepen in fora over of het los laten van Gerrit niet te vroeg is, geven vandaag antwoorden die mij niet vrolijk stemmen. Volgens de reacties kan ik hem nog niet loslaten. Maar als ik bij zijn kooi kom vliegt hij steeds vaker tegen de tralies in de hoop dat hij uit kan vliegen. Maar in de fora waarschuwen twee gasten mij dat hij er nog niet aan toe is. Dat zijn onderpennen nog niet zijn volgroeid (?) en dat hij het niet zal redden. Maar zelf is Gerrit enthousiast genoeg om te vliegen. Morgen is het zaterdag en dan is het rustig op de weg en mooi weer. En alweer is het morgen zaterdag. De week is voorbijgevlogen, maar niet voor Gerrit. Het enige dat hij vliegt is stilstaand in zijn kooi. Ik heb een stok in zijn kooi geplaatst waarop hij kan zitten. Dat doet hij ook na enkele dagen. Dat is beter dan op de randen van zijn voerbakjes zitten want dan poept hij er in. En duiven kunnen poepen!
Daarom krijgt hij kattenkorrels als bodem. En op het strand vind ik veel sepia deze dagen en ook dat vindt hij leuk om met zijn snavel in te hakken. Op de laatste Hagaz!ne krijg ik een reactie van Nancy van het Vogelopvangcentrum in Delft. Zij adviseert ons om Gerrit niet zomaar los te laten maar hen eerst naar haar toe te brengen. Zij zet Gerrit in een grote buitenren bij andere jonge duifjes. Daar laten ze de duifjes rustig in een uitwenkooi wennen aan de buitenlucht, ze gaan dan zelf eten en ontwennen vanzelf mensen. Dat lijkt me een prima toekomst voor Gerrit en zelfs Mariëtte is het daar mee eens. Morgen is het zaterdag, dus ... Snif! Gerrit de Postduif begint vandaag een nieuw leven. Op advies van Nancy van de Vogelopvang in de Delftse Hout hebben wij Gerrit niet losgelaten wat natuurlijk voor ons het leukst zou zijn geweest, maar eerst langs het Vogelasiel De Wulp gebracht waar hij met andere (jonge) duiven kan wennen aan de grote duivenwereld. In Delft zou hij eerst in quarantaine moeten en dat wilden wij hem niet aandoen. Renée van De Wulp klonk zo enthousiast dat wij hem konden brengen dat wij daarvoor kozen. Zeer vaardig neemt Renée
Gerrit van Mariëtte over en onderwerpt haar aan een nauwkeurig onderzoek. Gelukkig heeft Gerrit geen 'Geel', een ziekte waar stadsduiven (!) aan dood gaan en die andere duiven om de zieke duif heen mee de dood in nemen, vertelt Renée. Wel constateert zij dat Gerrit luis heeft. Mariëtte had al kleine beestjes gezien toen wij hem uit het water haalden. Met speciale insecticide spuit Renée Gerrit in, geholpen door haar man Wil. Daarna wikkelt zij hem in een handdoekje waarin hij een half uurtje moet doorbrengen. Wij kunnen allebei niet onderdrukken dat wij het zielig vinden. Maar Gerrit laat het allemaal gelaten toe en kijkt tevreden om zich heen. 'Het is gek', vertelt Renée: 'Maar als de dieren hier binnen komen, lijkt het net of zich aan ons overgeven. De angst en agressie verdwijnen. Ik had laatst een zwaan ter verzorging hier en die liet alles rustig met zich doen. Zelfs toen wij een slang in zijn keel moesten stoppen. Hij legde zelfs zijn kop over mijn schouder toen ik hem behandelde. Maar zodra hij de deur uit was kwam die angst en agressie weer terug', vertelt Renée geestdriftig. En dan mag Gerrit weer uit zijn handdoekje komen en is het moment daar dat hij in de buitenkooi los mag. Voor de herkenning krijgt hij een ringetje om zijn poot. Zijn eerste vlucht is van korte duur. Na een paar meter staat hij alweer op de grond. Hij heeft meteen sjans al weet hij absoluut niet wat hij ermee aan moet. Hoog op zijn poten en met langgestrekte nek kijkt hij schichtig om zich heen. Wie zijn al die gasten en waar komen ze vandaan, lijkt hij te denken. ondertussen slaat hij veelvuldig zijn vleugels uit om te zien hoe dat nu precies gaat dat vliegen. Dat heeft hij snel door want hij vliegt na enkele kennismakingen meteen naar de hoogste tak van de kooi. Daar gaat hij bijna synchroon met andere duiven zich lekker zitten schoonmaken. Renée kan het niet beloven, maar als zij dienst doet, geeft ze deze week nog door wanneer Gerrit zijn absolute vrijheid krijgt (wordt vervolgd).
Ik was het al eerder van plan, maar ik ga kijken of ik ze incidenteel kan helpen. Zie hoe het bevalt:
helpen bij Vogelasiel De Wulp Op zoek naar Gerrit kan ik hem niet meer vinden. De buitenren is behoorlijk leeg en Gerrit zit er niet meer bij. Dan heeft zijn vrijheid gekregen. Zullen wij hem ooit nog tegenkomen en herkennen aan het witte plastic ringetje om zijn poot? Maar het belangrijkste is dat hij zijn vrijheid terug heeft. Daar gaat het Mariëtte en mij om en daar gaat het Vogelasiel De Wulp om.31.8.06
De Wulp heeft iedere eerste zondag van de
maand open dag met rondleiding.|start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind|
Kritisch Haags, kunst, roddels en gadgets
Hagaz!ne: altijd wat nieuws!
