HAGAZ!NE
Compositiefestival
Pork Skunk
Koninklijk Conservatorium
18 t/m 21 april 2006
(kunstredactie: Hans Eeuwes)Pork Skunk heet de editie 2006 compositiefestival van de compositiestudenten van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Het jaarlijkse festival (vorig jaar Beef Panda) is van 18 t/m 21 april 2006. Met uitvoeringen in het Conservatorium en de slotmanifestatie in het Korzo theater.
Dag 1 – 18 april 2006
Orkest de Ereprijs opende het festival met een staalkaart aan volksliederen. Niet zo maar volksliederen, maar composities van studenten uit diverse landen (o.a Mexico, Letland en Nederland) geïnspireerd door de eigen nationale volksliederen. De zangpartijen waren in ferme handen van Marian Marquez, Michaela Riener en Mary Hubbel. Componiste Aafke Romeijn had bijvoorbeeld gekozen voor een deel van de tekst van het Sinterklaaslied “Hoor de wind waait door de bomen”. Tesamen met de andere liederen een prachtig palet en een mooie muzikale reis om de wereld.
Na de pauze was het podium voor Teodora Stepancic, die het sterk minimalistische en uiterst ritmische Digital’aria vertolkte van Frantisek Chaloupka. Een werk voor piano solo met een hoge intensiteit, maar met een abrupt verstild slot.
Daarna Diego Soifer’s compositie – Excuse me! Een hilarisch stuk, waarbij de drie muzikanten (Emma Tessier – fluit, Peter Habraken – klarinet en Gregorz Marciniak – fagot) beginnen met enkel hun mondstuk. Maar nog voor de eerste toon is het woord aan Emma Tessier: “Excuse me!” Te pas en te onpas was de rest van het stuk gelardeerd met die kreet. Nadat de rest van de instrumentonderdelen waren aangekoppeld volgde een fraai samenspel. Dat ontaarde echter in een strijd tussen de klarinet en de fagot. In beeld gebracht door het confronterend tegenover elkaar zetten van de lessenaren en een verbaal “gevecht” in Engels en Pools. Daarop verlaat fagottist Gregorz het toneel en smijt de deur hard achter zich dicht. Emma en Peter vervolgen dan met een duet. Steeds wreed verstoord door fagotklanken vanachter de coulissen.
Daarna nodigde de Israëlische componist Ophir Ilzetzki het publiek uit om voor op het podium te gaan zitten. Een brede opstelling van een groep muzikanten met traditionele instrumenten (viool, accordeon, contrabas en hoorn), een groep met allerhande keyboards en een groep bestaande uit een verteller, een DJ en twee gitaristen.
Ophir afficheerde het stuk als een spel, opgebouwd uit een beperkte basis en met veel ruimte voor improvisatie. Opdat het stuk steeds anders kan en moet worden uitgevoerd. Een kakafonische belevenis.Dag 2 – 19 april 2006
Op dag twee (19 april 2006) van het Pork Skunk Festival klonken voor de pauze werken van o.a. Rob Manthey en Nicoleta Chatzopoulou. Na de pauze was het podium voor het sterk in opkomst zijnde Ensemble Klang. Hun project Worte ohne Lieder was op 17 maart 2006 in Maastricht in premiere gegaan in het kader van de Boekenweek en had nu een prominente plaats gekregen in het
festival. Het is een heel bijzonder project. Laat zes bekende auteurs (Roland de Beer, Arjan Peters, Margriet de Moor, Klaas de Vries, Kasper Jansen, Elmer Schönberger) een recensie schrijven over een gedroomde, nog niet bestaande compositie.
Vraag dan aan zes jonge componisten (Sander Breure, Frederico Reuben, Ji-Sun Yang, Pete Harden, Sasha Zamler-Carhart en Reza Namavar) om voor een van de recensies een
bijbehorend werk te schrijven voor Ensemble
Klang, bestaande uit Saskia Lankhoorn (piano), Pete Harden (basgitaar), Joey Marijs (percussie), Anton van Houten (trombone), Heiko Geerts en Erik-Jan de With (beiden saxofoons).
Alle composities werden voorafgegaan door het voordragen van de bijbehorende recensie. De
componisten hadden bij de "vertaling" van de recensie zich enkele vrijheden geoorloofd.
Pete Harden echter, met zijn compositie Cascade, had zich naar mening van saxofonist Erik-Jan het meest aan de opdracht gehouden. Uiteraard hing dat ook mede af van de aard van de recensie. Sommige waren zeer specifiek en gedetailleerd,
anderen waren wat abstracter. Voornamelijk forse, avontuurlijke muziek zoals te doen gebruikelijk in de beste Ensemble Klang traditie. Waarbij componist Sasha Zamler-Carhart bewees veel meer in zijn mars te hebben dan het bewerken van renaissance muziek. Overigens zijn de recensies verschenen in het literaire blad Tirade nr. 412, 2006.Dag 3 (slot) – 20 april 2006
Het grote slotconcert van het Pork Skunk festival was op 21 april in het Korzo theater. En meteen een aftrap van jewelste.
Het POW Ensemble bestaande uit de bekende saxofinist/multi-instrumentalist Luc Houtkamp en Guy Harries op computer en Sasha Zamler-Carhart op blokfluit en kromhoorn opende de finale met drie werken:
Hugo Marguia - Queimado (een hoog elektronisch gehalte, waarbij Sasha zich in dit geweld maar nauwelijks kon handhaven in samen - en tegenspel); Vivian Barty-Taylor - Concerto in C augmented (hierin stonden de computers tegenover het middeleeuwse instrument, de kromhoorn). Een niet-tradiotionele bespeling van de kromhoorn door Sasha, met name in de lage registers. Waarbij de kromhoorn na een gevecht met de computers, die voornamelijk korte stotende geluiden voortbrachten, deze naar zijn hand zet) en Ronald Broersen - Piercing machine seduation (Een orkaanachtige beginfase van zowel blokfluit als computers overgaand in een forse bries. Met tot besluit horrorachtige klanken). Na een pianostuk van een door Pierre Henri
Wicomb en een vioolduet van Miguelangel Clerc was het het werk van Liga Celma voor tape en piano (Kornelius Selamtzis) met in het begin langgerekte zich transformerende elektronica klanken. Met een abrupte ritmische uitbarsting van de piano. Onder opzwepende klanken van de tape wordt letterlijk met de vuisten op de pianotoetsen gebeukt. Met tot besluit tornado klanken van de tape met daaronder en geleidelijk meer naar de voorgrond komend een klassieke tonale afronding.
Na de pauze kwam letterlijk een steen het podium op rollen. Dit als intro voor het solo percussiestuk van Ji-Sun Yang: Rolling Stones. Daarna moderne muziek op barok- instrumenten. Hier en daar gelardeerd met echte flarden barokmuziek in een compositie Andrzej Kwiecinski. Na een improvisatie van James Hewitt, Jeremiah Runnels en Ronald Boersen volgde het slotstuk. Werkelijk een spetterende uitsmijter van de Duitse componist Mathis B. Nitschke - Sing what you hear! Mathis, ook zeer bedreven met video, had een gezongen improvisatie opgenomen. Die liet hij horen aan dertien vrienden met de opdracht het zo nauwkeurig mogelijk na te zingen. De video zonder geluid kreeg het publiek te zien.
De solerende cellist Otto Bakker kreeg het geluid van het nazingen op zijn koptelefoon. Op zijn beurt moest hij het nagezongene vertalen in celloklanken. Zo kreeg het publiek beelden te zien met een soort derde generatie geluid erbij. Hetgeen fascinerend en buitengewoon hilarisch overkwam door de mimiek van Mathis' vrienden met daarbij het "commentaar" van de cello.(Kunstredacteur: Hans Eeuwes)
|start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind|
Kritisch Haags, kunst, roddels en gadgets
Hagaz!ne: altijd wat nieuws!
