|start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind| HAGAZ!NE todaysart 06 22 en 23 september 2006 centrum Den Haag De fraaie luchten boven Den Haag bij aanvang van de extraordinaire kunstenmanifestatie todaysart staan niet in het programmaboekje. Vrijdag 22 en zaterdag 23 september 2006 eindigen anders dan wij in het centrum van Den Haag gewend zijn. Eigenlijk is niets meer wat het lijkt deze dagen in het centrum. Druk, zeer druk is het vrijdagnacht op de Prinsegracht voor Het Paard. Daar staat het vaste bezoek te wachten tot ze binnen wordt gelaten. Maar binnen is het vol. Vol met gasten van todaysart. Die willen ook wel eens een avondje 'Detroit' meemaken.  Met onder anderen dj Konspiracy. En dat is pas de tweede dj. van het tot 5.00 uur durende programma. Als ik er met Mariëtte naartoe fiets, rijden we in de Grote Marktstraat zo de tapeart-act van cXc binnen. Schematisch geplakte tape in willekeurige vormen die op dat moment op het wegdek worden aangebracht. Wat nou onderscheid tussen fiets- en wandelroute gevaarlijk? Midden op het fietspad en uitwaaierend naar de promenade en zelfs klimmend over de weggeleiding krijgt meter na meter tape een nieuwe bestemming. Ome agent staat er op zijn mountainbike wat beteuterd bij te kijken. Moet hij dit nou verbieden of is het kunst die je met rust moet laten? Mariëtte en ik hebben geen kans om daarover na te denken. Want voor we het weten krijgen we van Gordon ook een rol plakband in onze hand gedrukt en zijn we onderdeel van cXc. Maar niet nadat we daarvoor een goedkeuringsstempel op onze arm gedrukt hebben gekregen. Randy, Ben en anderen plakken door alsof hun leven ervan afhangt. Daarvoor  waren wij in het Atrium bij Structet (live). Structet stelt in feite haar muzikanten voor met een steeds wilder wordend ritme. Dan valt het doek weg onder luid applaus en dan barst het pas goed los. De geluidsintensiteit is zo heftig dat ik vrees dat de glazen panelen van het Atrium naar beneden komen. Daar hebben we in Den Haag weleens last van. Richard Meyer - de architect van het IJspaleis - had erbij moeten zijn. Dan had hij gezien en vooral gehoord waar zijn ontwerp het beste voor gebruikt kan worden. Geluids- en graphicspektakels want daarop worden wij nu getracteerd.  Eerder op de avond staan wij nietsvermoedend tussen de muzikanten te luisteren naar wat de Atriumbeheerder te vertellen heeft over het licht. Vinden wij best wel interessant maar op het moment dat we het gebouw in gaan, willen we toch wel weten wat we gaan doen: reperteren voor Structet (live). Wegwezen dus. Hier een stukje Structet (live). In het Nutshuis zijn ook bijzondere zaken aan de gang. Diep onder in het gebouw is de kluis van dit voormalig bankgebouw waar ook nog de inrichting van bestaat. Sommige kluisdeurtjes met de kenmerkende horizontale dubbele sleutelgaten staan open. De kluisdeuren zelf gelukkig ook als we binnen zijn. Ik schat de dikte van de deuren op een meter. Hier is een filmzaal gemaakt waar experimentele filmpjes zijn te zien van studenten van de kunstacademie van St. Joost. Mij blijft het filmpje bij van de tekenaar met z'n getekende hond die hem uiteindelijk aanvalt als hij hem eerder als prop weggooit. Als we weer  boven komen vind ik ook de danseres in witte zijde spektakulair. Zij is met lange witte zijden doeken in de weer op de klanken van klassieke muziek waar erg veel belangstelling voor is. De danseres is onderdeel van Kombiene met klassieke musici als begeleiding. Van een heel  andere aard is dj Candie Hank in het Theater aan het Spui. Die heeft zelfs een Amiga computer zo ver gekregen dat deze meedraait in zijn play-back act. Als hij goed op dreef is, kan geen mens meer stil blijven staan in de grote zaal. Truien worden aan de muur gehangen. In de kleine zaal herken  ik de hand van de Garage waar ik vaker kom en mij verbaas over de combinatie van visuele en orale signalen. Een massieve kerel kleurrijk uitgedost probeert een minidrumstel in elkaar te rammen op de klanken van ongecontroleerde muzieknoten. Het gaat er allemaal in als koek bij het publiek en sommigen weten er zelfs op te dansen. Duidelijk van een andere generatie zijn  Jean-Jacques Perrey en zijn vrouw die een kwartier voor zijn optreden de oploop naar de zaal betreedt. Moog synthesizer is het begrip dat aan  hem kleeft. Nog voor de eerste synthesizer werd uitgevonden maakte deze geboren Fransman al elektronische muziek. Vanavond doet hij dit dunnetjes over ondersteund door een jonge opvolger die er een ware show van maakt. Het bier klotst zaterdag uit mijn glaasje bij het betreden van de grote zaal van het Theater aan het Spui. Truien worden uitgedaan en aan de kant opgehangen; men is niet te stuiten. De mannen achter in de zaal verantwoordelijk voor het licht-, rook- en beamspektakel swingen de pan uit bij het bedienen van de Mac's terwijl dj FFF langzaam in rook opgaat. Nee, dan in zaal 2. Daar gaat het wat rustiger aan toe met Gudrun Gut en later Chica Paula achter de mengtafels. Af en toe zetten zij op verschillende draaitafels een vinyl op, luisteren even naar de synchroniteit en verdwijnen dan weer omlaag op zoek naar de volgende verrassing in dance music. En gedanst wordt er alhoewel ik vind dat de meeste jonge bezoekers zich niet echt hoeven in te houden om niet te bewegen. Ik heb daar veel meer last van.  Ook als ik naar de kunsten kijk en luister van Remco Packbiers met zijn PA Dual in de Foyer van het Theater aan het Spui die vier mono Dual pick-ups (je weet misschien nog wel van vroeger) perfect synchroon tot een heftige discosound kan genereren. Je gelooft het niet totdat je het ziet. Bij tijd en wijle moet je gewoon naar buiten om weer even te zien hoe het daar ook al weer is.  Maar als je dan op het Kerkplein komt onder de Grote Kerk en je ziet een enorme hersenmassa verlicht dan schiet die realiteit niet echt op. Een Amerikaanse luxe pick-up heeft een laadruimte in de vorm van hersenen; niet voor niets Braincar gedoopt. Daarop verschijnen eerder opgenomen videobeelden van het festival. Het geeft een zeer surealistisch beeld.  Op het Spuiplein is het goed druk vooral in groepen verdeeld. De overdag witte informatie dome krijgt 's avonds om de paar minuten een ander aanzien door de Panoramaxprojectie van binnenuit. Overal en nergens is wat te zien of te doen. Zoals dat oploopje rond zwerver Dirk. Die staat daar met zijn enorme baard en zijn hoedje op achter zijn boodschappenwagen zijn hand op te houden. En als hij daar geld in krijgt, draait hij aan de slinger van een klein handorgel. Maar waarom is het er zo druk? Die vraag wordt beantwoord als iemand zijn hoed afpakt. Want daaronder zit geen haar maar elektronica. Een project van puppeteer Mirjam Langemeijer en ontwerper Fred Abels. Zij neemt hem mee naar een andere plek waar Dirk opnieuw ontdekt kan worden.  Op de trappen van Het Mercure Hotel gaat Kombiene weer aan het dansen. Hier in de open zwoele avondlucht is de aandacht groot en het applaus na afloop enthousiast. Dan valt direct de aandacht op een telefonerende dame in een glazen hok 'Look at me' een project van Ellen en David dat afwisselend verlicht is en dan weer spiegelend donker waardoor het lijkt dat we de telefoniste bespioneren terwijl wij buiten zijn.  Deze tweede todaysart toch weer een stuk groter gegroeid dan de voormalige Cultuurnacht |start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind| Kritisch Haags, kunst, roddels en gadgets  Hagaz!ne: altijd wat nieuws! ook bijblijven?