|start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind| HAGAZ!NE Vogelasiel De Wulp een kennismaking 17 augustus 2006 Zo schattig als die kleine snaveltjes open gaan en je er met een stokje wat voer in kunt stoppen. Helemaal wanneer ze tegelijkertijd met hun vleugeltjes gaan trillen. Je voelt je net een grote moeder en dat is toch bijzonder voor een vent.  Toch voel ik mij sinds donderdagavond zo als ik zo'n hongerig vogelbekje voed. Ik heb Gerrit weggebracht en afgesproken dat ik een avond in de weekVogelasiel De Wulp ga helpen. Met Gerrit de Postduif gaat het goed want als ik hem tussen al die broertjes en zusjes spot, pikt hij al behoorlijk van zich af.  Het leukste vind ik de jonge vogeltjes voeren. Maar die romantiek verdwijnt al gauw als je ziet hoe vaak en soms hoeveel je ze moet voeren. En dan is er ook nog het schoonmaken natuurlijk.  Van een collega vrijwilligster hoor ik dat ik de jonge duiven mag voeren en dat ik de kwikstaartjes (beginnersfoutje) mezenvoer had  moeten geven. De jongste duifjes zien er nog zo bloot uit met die grove veerpennen. Als ik ze beethoud voel ik hun lichaamswarmte die in een soort couveuse op 35 graden Celsius wordt gehouden.  Achter de duifjes blijkt nog een vogeltje te zitten, een musje. Wat is dat klein. Musjes zijn al klein en een jong musje is nog kleiner en om daarvan ook nog het snaveltje te openen en er iets in te stoppen is echt werken. Dat kan ik beter aan een ervaren voedster overlaten. Twee lijsters zijn erg schuw en gooien het eten steeds van het stokje wat ik aanbied en eten het dan van de grond. Ook goed. Een jonge meerkoet  met zijn grote poten is al zo handig dat hij zelf gaat eten en drinken. Een waterkippetje lijkt er ontzettend op maar is alleen (nog) een paar  slagen kleiner. Hij verdwijnt compleet in de hand van zijn voedster.  Ik zie een andere helper met een handdoekje naar buiten gaan. Hij praat wat tegen de handdoek en er blijkt een vleermuisje in te zitten. Die krijgt nu, bij schemer, zijn vrijheid terug. Even hoog tegen een boom buiten aanzetten; hij klimt traag en stukje naar boven om dan zijn vleugels uit te slaan. Helaas niet voor lang. Even verder valt hij tussen balderen op de grond. Een tweede uitzetpoging slaagt. Het beestje fladdert in de bekende schokkende bewegingen een paar rondjes en gaat dan steeds hoger naar het bos aan de overkant. Als ik na twee-en-een-halfuur weer vertrek (voel me best bezwaard) staat er een reiger in de deuropening naar buiten. Die weet waar hij eten kan krijgen. Maar dan moet hij wel eerst gaan liggen of doen alsof hij ziek is. Nu is hij zo krachtig dat ik hem maar met moeite opzij kan laten stappen. Soms komt er best wel een lastige klant binnen zoals deze zwaan. Visser houdt hem goed in de  tang als hij controleert of de vogel iets gebroken heeft. Zo op het eerste gezicht is dat niet het geval en onze zwaan mag in het buitenhok waar iedereen na enig geblaas meteen vol ontzag ruimte maakt.  Een andere keer komt een vader met zijn zoontje een soort musje binnenbrengen dat bij hen op het balkon is gecrasht. Versuft hebben ze hem in een plastic bakje gedaan en naar De Wulp gebracht.  Visser laat iedereen raden wat het is. Uiteindelijk blijkt het een Tuinfluiter te zijn die waarschijnlijk tegen de ruit is opgevlogen. Hij heeft volgens  Visser niet veel beschadigd en kan waarschijnlijk morgen weer uitvliegen. Als hij nogmaals aan het knulletje vraagt wat voor vogeltje het ook weer is, antwoordt het knulletje: 'Uh ... een tuinkabouter'.  Als je zo'n bolletje wol ziet dan smelt je toch? Het is een jong roodborstje waarvan er op dit moment twee in vogelasiel De Wulp zitten. Ellenvoert ze met liefde en dat vrijwilligerswerk doet  ze al zo'n zeven jaar. De reden? 'Ik houd gewoon van vogels eigenlijk van dieren in het algemeen, maar vogels in het bijzonder. En op deze manier kan ik er heel dicht bij zijn en ik kan nog wat voor ze doen ook', aldus Ellen. Mooi hé? Op zoek naar Gerrit kan ik hem niet meer vinden. De buitenren is behoorlijk leeg en Gerrit zit er niet meer bij en heeft zijn vrijheid gekregen. Zullen wij hem ooit nog tegenkomen en herkennen aan het witte plastic ringetje om zijn poot? Maar hij heeft zijn vrijheid terug en daar gaat het ons om en Vogelasiel De Wulp. De roep om hulp neemt rond deze tijd verder af. In voorjaar zal het vogelasiel weer volop vrijwilligers kunnen gebruiken. Dan zitten de kooien en kratten weer overvol jonge vogels die gevoed en verzorgd moeten worden. Wil je ook eens kijken hoe het eraan toe gaat?  De Wulp heeft iedere eerste zondag van de maand open dag met rondleiding. De lotgevallen van Gerrit de Postduif |start|nu|wijk|art|gadgets|specials|column|vind| Kritisch Haags, kunst, roddels en gadgets  Hagaz!ne: altijd wat nieuws! ook bijblijven?