1.12.09
'Je laat wat vallen', roep ik als ik op de net vernieuwde Conradkade een plastic drinkflesje zie stuiteren. 'Hè?', antwoordt een van de druk kwetterende schoolmeisjes verstoord. 

Er is verder geen verkeer op deze frisse dinsdagochtend als ik het herhaal en omkijk of zij het flesje op gaat pakken. Dat is zij niet van plan aan haar vijandige blik te zien. Pas als ik op mijn atb een rondje draai, zie ik dat ze terugloopt. Komt vast door mijn Alcatraz jack ... 

Vanochtend werd door de Haagse Brandweer een lijk (wat een naar woord eigenlijk) uit het water van het Verversingskanaal gevist. Dit keer ter hoogte van de Groot Hertoginnebrug. Ik was er te laat bij om iets te filmen. 

Ik schrijf 'Dit keer' omdat iets meer dan een jaar geleden een brug terug bij de Laan van Meerdervoortook al een drenkeling werd geborgen. 

Ambulance, Politie en Brandweer zijn hier in afwachting van de begrafenisauto. Als ik niet naar links had gekeken vanochtend tijdens mijn wekelijkse jogging rondje had ik het niet geweten. Toen besteedden de media daar geen of nauwelijks aandacht aan. Toch eens kijken hoe dat nú verloopt ...

Wel of geen korte broek, wel of geen jack, hoe kom ik terug, waar laat ik mijn spullen, moet ik nog plassen ... ga zo maar door. Dit is eigenlijk het echte moment voor lopers in het algemeen. Allemaal vragen die ook door mijn hoofd gaan voordat ik mij aansluit bij de wat matte massa lopers van de Parnassia Laan van Meerdervoortloop 2009. 
Één vraag was meteen al beantwoord: gaat het nog regenen? Een vraag die ik al in Twitter had beantwoord met: Nee, want het is Den Haag ...' maar het werd een overduidelijk: 'Ja!'

Lopers wachten gespannen op het startsein: druk pratend, of starend in de verte, onder paraplu of op het bordes onder de letters SORGHVLIET, in regenpak of Komo vuilniszaktenue ... 

De speaker jaagt de spanning op. Op het rijdend VIP-bordes met veelkleurige regenschermen gaat iemand het startsein geven. Paraplu's verdwijnen, handdoeken 

worden weggegooid, vuilniszak-tenues opgeknoopt aan de dranghekken ... Dan ... niets ... zie ik een rookwolkje zonder poefgeluid en het VIP-bordes rijdt weg. Zijn we ... we zijn gestart!?! De muziek zwelt aan de speaker is terug en we lopen. 

Richting het Vredespaleis, er omheen over de Carnegielaan dan rechtsaf de Groot Hertoginnelaan op. Eindelijk mogen we door rood en eindelijk moeten de trams nu eens op ons wachten. 

Tijdens het parcours kom ik Piet Taal tegen die mij bezweert dit voor de laatste keer te doen, omdat zijn zoon Thomas het had gevraagd. En hij had nog wel deze week een loop van vier kilometer en zeven kilometer gedaan. 'Maar dit wordt toch te zwaar op mijn leeftijd', is zijn commentaar. 'Ik moet toch echt af en toe inhouden en gewoon gaan lopen', zegt hij. Waarop ik antwoord dat ik dat altijd al doe. 

Omdat ik mijn camera bij me heb voor de website moest ik ook in het verleden steeds even stoppen. Maar juist die tussenstopjes brengen mij er weer helemaal bovenop. 

En de formule tien kilometer binnen het aantal minuten lopen dat je in jaren oud bent, gaat voor mij nog steeds op. 

'Dat haal ik nooit', is zijn meewarige  uitspraak. 

Maar dat blijkt dus zijn rookgordijn: want elke keer als ik een stukje heb gefilmd, kom ik hem weer achterop en aan het einde op de    sintelbaan van Haagatletiek kan hij trots tegen zijn zoon Thomas zeggen dat zijn tijd 58 minuten en nog wat was. Voor de netto uitslagen met de chip kun je hier terecht. 

Eerdere Haagse Lopen
 
 

filmpjes|indebuurt|kunst|gadgets|raaR|

HAGAZ!NE
HET DIGITALE MAGAZINE VAN
DEN HAAG!