Diepe rouw heeft zich meester gemaakt van het gezin Duh Booz. De Televisie is overleden. Na 10 jaar trouwe dienst heeft hij de buis aan Maarten gegeven. Uitgerekend tijdens het E.K.-voetbal. Ik had mijn hargtsvrienden uitgenodigd, en voor ‘n 4-duh-klasser-Voetvalkantine aan bier in huis gehaald.
Lekkar gedrieen badend in de stress naar Nederland-Duitsland kijken. Net na de 0-1 geeft het toestel wat rooksignalen en houdt onze Panieksonic het voor gezien. We konden geen kant meer op, tenminste dat dacht ik. Ik kon geen kant meer op, mijn vrienden waren accuut met de oosterzon vertrokken. Voor het eerst sinds tijden bleef er bier over na un feessie. De volgende dag zijn we als de sodemieter naar un winkel gesjeesd om un nieuwe te kopen. 
Het leek wel un kermis, allemaal knipperende en flikkerende hardplastic dozen schreeuwend om onze aandacht. De meesten hadden meer wat weg van kleine lachspiegels. Allemaal vreemd uitmekaar getrokken tennisballen en in mekaar gedrukte poppetjes. Links voor mij zag ik nog net Bruud van Nistelrooy op un inmens plasma-scherm duh goal maken die ik gisteren gemist had.
In de herhaling kon ik gelijk dat gewouwel over die nieuwe bal begrijpen. Dat was geen bal, dat was un slap gekookt aangeslagen ei.
Ik zag bekant door de beeldbuizen de TV niet meer. Net op het moment dat ik het voor gezien wilde houden, werd ik vocaal in m’n kladden gegrepen door un soort van verkoper in een veels te groot pak. “Zo meneer en mevrouw zijn op zoek naar een Televisie”, straalde ut uit z’n provisiemuil. 
“Nou ik wou eigenlijk un paar voetbalschoenen kopen maar ik zie dat jullie bedroevend slecht gesorteergt zijn, dus ik wou maar gewoon de pleiterik maken”, antwoordde ik allervriendelijkst. 
“Booz, doe nou effuh normaal”, suste mijn vrouw, “Hij wil juh alleen maar helpen. 
“Ja, mijn financien naar de kloten helpen, daar heb ik jouw toch al voor lieverd, kom we gaan”. Mijn vrouw nam de conversatie deels over. “Let maar niet op hem, dat doe ik dat ook al jaren, dan komp ut uiteindelijk best wel goed”, klonk het vleiend.
“Ik vind dat wel un leukertje”, flapte mijn bankroet eruit, wijzend naar un overdadig glimmend plasma-scherm.
De verkoper veerde gelijk op, en zag zijn maandbonus al binnen handbereik.
“Ach mevrouw heeft un geweldige smaak”, fluimde de LCD-Homo. 
“Zo, schat nou hoor juh het ook eens van un ander”, voelde ik mijn eigenwaarde toch weer enigszins stijgen. Juh kon lullen wat juh wou, maar die verkoper wist wel precies wat ie most zeggen. 
“Muhvrouw gaat voor de plasma, begrijp ik”, glunderde de verkoper. 
“Ho, ho, niks daarvan”, sprong ik in moeders bres, “niks geen “Plas-Ma”, dan mot ik gelijk aan ouwe vrouwen met incontinente pisbuizen denken”. “Gewoon un ouderwetse rechthoekige kast, maar wel zo groot mogelijk”.
Geen breedbeeld-shit of wat dan ook, die piepelz zien d’r uit alsof ...

"Voor duh rest, koop ie ut boek maar..."

Boozy

<terug